“Jullie zijn ZIEK!”

29-05-2009 – The Killers, HMH Amsterdam
10-06-2009 – King Jack, De Paap Den Haag
27-06-2009 – Hit Me TV, Artquake Hoofddorp
28-06-2009 – De Staat, Parkpop Den Haag
04-07-2009 – Hit Me TV, Vlietpop Leidschendam

Bereid je maar goed voor, want dit verhaal zal gaan over wel 5 optredens/festivals die wij hebben bezocht! Aaaaaaaahh!

Laten we bij het begin beginnen:

The Killers!
Waren we in Maart bijna dood, besloten we het in Mei er toch maar op te wagen. Na enige vertragingen stonden we anderhalf uur van te voren voor de deur. Dit keer kwam er geen M.E. aan te pas maar was het wel rennen voor je leven, of teminste, rennen om een deeltje van Brandon te kunnen begluren.

Helaas werd onze sprint (die trouwens buitengewoon goed ging) gestopt door een paar niet zo sterk uitziende mannen en twee deuren, het was blijkbaar nog niet de bedoeling dat we de zaal in gingen, hoewel een paar mensen toch de proef op de som namen! Onverrichte zaken keerde zij weer terug.
Na weer een half uur tussen vier deuren te hebben gestaan mochten we ons doel waarmaken, het plan was, VOORAAN!
Je kent ons, na veel vrienden te hebben gemaakt (not) stonden we weer vooraan! Koeler was het er niet op geworden, gezelliger ook niet. Elisa raakte in een armgevecht met de jonge dame naast haar, gelukkig is Elisa een vredelievend persoon en na een goed gesprek was alles weer koek en ei.

Er zou een DJ komen, die hebben wij niet gezien, we weten ook niet zeker of we hem hebben gehoord, als hij er was hield hij heel erg van John Mayer. Zoals het echte rockers betaamd waren de mannen van The Killers wel vijf minuten te laat. Maar toen barste dan ook het spektakel los! Het was even wennen met zo’n hoog podium, en niet aan de goede kant staand. Gelukkig liet Brandon zich van zijn beste kant zien en danste het hele podium over met zijn verenpakje en opgeschoren haartjes.

De liedjes van Brandon en gang werden door het publiek maar al te graag mee gezongen, en na de afsluiter ‘All these tings that I have done’ ging iedereen vrolijk door met de tekst ‘I’ve got soul but I’m not a Soldier’, dit bracht de mannen snel weer het podium op voor nog een paar heerlijke klassiekers en een regenbui van papiersnippers en vuurwerk.
Toen was het helaas dan toch afgelopen, nog nagenietend liepen wij richting het station met onze nieuwe aanwinste een (enorme) poster en een (mooi) tasje.
Helaas konden we niet uitslapen want Shanna moest zich al vroeg naar Groningen begeven want er moet natuurlijk gewoon gewerkt worden voor al dit leuks!
(Bedankt voor de kaartjes Marco!)

King Jack!
Al enkele maanden volgden wij deze grappige jongemannen via Hyves en Youtube, en nu kwamen ze ineens in de buurt spelen, dit konden wij niet missen! Op naar De Paap!
De jongemannen hadden besloten om om 23.oo uur te gaan spelen, dit was veel te laat om met het openbaar vervoer weer thuis te komen, wij hadden nieuwe uitdagingen: DE FIETS, en HET HUIS!
Elisa had gergeld dat we bij haar vader konden slapen die een prachtig optrekje heeft in Rijswijk, ook konden wij de fietsen lenen. Hulde!
Na even bij gekletst te hebben, en meedere keren te zijn overgehaald om te blijven eten, besloten wij om uit eten te gaan. Fietsend door de regen besloten wij eerst even De Paap te zoeken en dan ons eten te nuttingen bij Vapiano. De Paap was snel gevonden dus er was heel veel tijd over om andere dingen te doen. De Pizza en het toetje werd daarom ook rustig opgegeten.

Nog steeds te vroeg, en met een volle maag, gingen wij weer richting De Paap, daar zagen wij de mannen al rokend voor de deur staan, van schrik fietsten wij door.
Zo nonchalant mogelijk parkeerde wij de fietsen (goed op slot) en besloten nog even een rondje te lopen, gelijk naar binnen was nog net iets te veel van het goede.
Zo spendeerde wij dertig minuten van onze tijd windowshopping in de dure straat van Den Haag en besloten wij dat het paleisje wel een goede plek was om later te gaan wonen.
Alle moed bij elkaar geraapt zagen we ineens een teken van herkenning, SKIP THE RUSH! Dat moet goed zijn! Daarna vielen onze ogen nog op De Staat en The Getaway (allemaal stickers, helaas!).

We stapten naar binnen. Met een drankje in onze hand zochten wij een plekje bij het podium en begonnen ons af te vragen wanneer het spektakel zou beginnen. Deze jongemannen lieten echt op zich wachten, maar ze maakte het allemaal goed door uiteindelijk veel langer door te spelen.

De jongemannen bleken net z0 grappig in het echt als op het internet, wij waren blij verrast. Een grap zal ons voor eeuwig bij blijven: ‘Thijs is nog single, jongens! euhh, meisjes!’ misschien had je er bij moeten zijn, dus kom volgende keer maar gewoon mee! Er werd nog even de spot gedreven met Dinand (van Kane, voor de kennisloze mensen onder ons) en waar wij ook graag de aandacht op willen vestigen is dat de gitarist verdacht veel op Dennis (ook van Kane) lijkt, wat is daar gebeurd? De muziek konden wij ook waarderen en zitten nu met smart te wachten op een nieuw optreden in de buurt.

Hit Me TV, Artquake
Nou, dit was dus vorige week. Eindelijk! Want je weet, over Hit Me TV vertellen we het liefst (en als Bow dit leest, we zijn ziek, we weten).

Het begon als een zonnige zaterdag middag, wij kwamen aan op station Hoofddorp en zochten de bus. Helaas waren de mensen niet zo vriendelijk en hadden we blijkbaar papieren bij ons moeten hebben, daar staat alles op (blijkbaar). Maar wij als superhelden zochten alles dan maar lekker zelf uit.
BUS 300 HEB JE NODIG! EN DAN NIET DIE NAAR AMSTERDAM! En je moet de halte na het ziekenhuis uitstappen.
Gelukkig was de buschauffeur wel aardig en wist hij ons voor de deur af te zetten.

Artquake was veranderd, het was kleiner, een andere ingang en mensen vonden het leuk om ons lekker even aan te raken onder het mom van veiligheid. Eenmaal binnen hadden we nog teveel tijd en maakte wij een rondje over het veld.
Wij keken even bij de rollerdisco maar besloten toch dat Chef’s Special misschien wat interessanter was. Wij hadden gelijk. Het is de nieuwe Relax, met Relax roadie. Maar het zal het nooit halen bij Llewy en zijn kornuiten. Shanna had haar camera mee en dit betekende: FOTO’S! Maar niet te veel, die eer is altijd aan Hit Me TV!
Na het optreden van de nieuwe Relax besloten wij dat de grond wel een fijne plek was om te zitten, vanaf deze positie spotte wij dan ook de mannen van Hit Me TV. Na een vrolijk zwaaitje van allen naar ons en van ons naar allen was de rust weder gekeerd en besloot Shanna stoer te worden met een tattoo (rustig adem halen, het was een airbrush tattoo en dan ook nog de kleinste die er was) en was het tijd voor een ijsje.

Eindelijk was het dan tijd voor Hit Me TV om het podium te betreden, dit deden ze met alle flair die we van ze gewend zijn. Elisa werd nog even lastig gevallen door jeugdige knaapjes zonder baardgroei die het toch wel graag hadden en het er dus maar op hadden getekend.

Jaap, Frank, Thijs en Bow stelde ons ook deze keer niet teleur, er werden dingen afgedroogd, er werd stunts uitgevoerd en er werd gegeten. Na afloop moest er nog een cd gekocht worden voor Nandi, oh Nandi. Die lieve Nandi die het tuinoptreden had geregeld. Jaap tekende snel en besloot dat hij zeker wilde weten hoe je de naam schreef. Bow wilde eerst weten wie Nandi nou was, na dit te weten te zijn gekomen tekende hij in alle vreugde.

Maar… waar waren Frank en Thijs? Ze kwamen maar niet opdagen. Frank had ons nog iets beloofd, maar hij liet niets van zich horen. Bow nam de taak op zich om ons te vermaken terwijl twee andere meisjes de taak op zich namen om Bow te vermaken, Bow werd daardoor menig maal afgeleid. We vroegen hem over de nieuwe cd, die is er nog niet, over Lowlands, misschien ergens toch nog stiekem.

Toen ook Bow door had dat Frank en Thijs niet van plan waren om langs te komen belsloot hij ons te helpen met een een afscheidsbrief.
Zinnen als “Alleen maar eigenbelang” “ASO’S” “Als fans van het eerste uur hebben we toch wel een streepje voor” en “Vieze homo’s” kwamen langs, maar goede fans als we zijn besloten we de hoop nog niet op te geven.
Bow besloot dat het tijd was om de merchandise op te ruimen, na een gevecht met rozen ging dan ook het cd koffertje dicht. Ineens kwam het “spel met de kikkers” tevoorschijn. Het doel was de kikkers in het potje te schieten, Shanna won met een verpletterend aantal en ook Elisa liet Bow ver achter zich. Ookal zal Bow dit altijd ontkennen. Bow: “Jullie mogen trots zijn, haast niemand kan zeggen dat ze dit met mij hebben gespeeld”. En Bow, trots dat zijn we!

Na Bow zijn mannelijkheid toonde door alle merchandise zelf backtage te willen dragen, besloten wij onze hulp aan te bieden. Dit sloeg hij eerst af maar nadat hij er achter kwam dat het toch wel erg zwaar was kregen we beide een deel in onze handen gedrukt. Het probleem was nu, hoe komen we backtage zonder bandje. De oplossing was “Gewoon lachen en doorlopen”, merchandise in je handen en een Bow die voor je loopt is ook handig.
We brachten de spullen naar de kleedkamer, hier troffen wij Jaap, even later kwam Thijs binnen lopen. Snel drukte Shanna de cd in zijn handen en riep “Voor Nandi!” Thijs had het hier even moeilijk mee maar ook hij kwam met een hele inspirerende tekst: Oh Nandi, Oh Nandi. Nu was het alleen zoeken naar Frank, voor Thijs was het zoeken naar de roadie en voor Bow was het zoeken naar de chocomel die hij ook snel vond en aan ons aanbood, Elisa sloeg het aanbod af en Shanna accepteerde deze. Elisa kreeg daarop een Snickers aangeboden, maar ook hier moest ze niets van hebben.
Bow ging voor ons nog even Frank zoeken maar kwam tot de conclusie dat deze wel naar Vive La Fete aan het kijken zou zijn. En ja hoor, eenmaal weer tussen het publiek zagen wij Frank. Met een ferme tik op de schouders wisten wij de aandacht te krijgen van deze man, Frank was een beetje overdonderd door onze aanwezigheid maar besloot maar gelijk te halen wat we van hem zouden krijgen, namelijk de 020. Hierin stond een foto van Frank gemaakt door Shanna!
Nadat de 020 in onze handen was gedrukt was het zoeken naar de foto en het interview. Jaap hielp ons hierbij. Eenmaal gevonden besloten we dat het toch wel tijd was om naar huis te gaan, de dag erna moesten we nog naar De Staat. Frank snapte ons wel en zei: “Dit was natuurlijk het hoogtepunt van de dag.” Ja, dat kunnen wij beamen!

De Staat
Na een korte nachtrust besloten wij dat het belangrijk voor ons was om op tijd te zijn bij De Staat. Een uur voor het optreden zaten wij in heerlijk rustige tram richting het Zuiderpark. Daar aangekomen waren er toch al wat mensen op de been. Wij nestelden ons op een goed plekje vooraan in het midden, waar wij de mannen zagen soundchecken. In de brandende zon besloten wij er even bij te gaan zitten en wachten vol spanning tot het spektakel begon.

Tijdens het optreden gebeurden spannende dingen. Tim besloot half naakt te gaan spelen en een sexy dansje te doen voorop het podium. Rocco was natuurlijk ook aanwezig met z’n koebel. Jop vond het leuk om op de boxen te gaan staan en Torre en Vedran deden natuurlijk zoals altijd ook hun ding. Torre had nog een mooi voorstel: “Kom ons maar kussen bij de merchandise!” Helaas was dit niet alleen voor ons bedoeld. Wel kwam Elisa ervandaan met een sexy De Staat shirtje. Riverside Motherfuckers!!

Hit Me TV, Vlietpop
Dat was gisteren. Het was niet zo druk bij het optreden, maar gelukkig werd ook door Frank beaamd dat als wij er waren het altijd een feestje is.
Wij hoorden verhalen aan van naaktzwemmen, bijna verdrinken, frisbees, windvlaagjes die als resultaat hadden dat er een opzwelling was die leek als een koortslip. Ook hadden wij het nog even over het spannende interview bij de foto in de 020. Frank beweerde in het interview nog grappiger te zijn geweest dan wij hem al vonden. Dit hadden wij natuurlijk niet aangekunt, dus het was maar beter zo.
Ook vroegen we hem nog even wat info over volgende week. Dat mogen wij natuurlijk niet missen als fans van het eerste uur. Helaas wist Frank ons niet het antwoord met zekerheid te geven, wij wachten af.

Toen kwam Bow eraan, hem vroegen wij het ook. Deze wist het ook niet met alle zekerheid te zeggen maar had het over 8uur/ half 9.  Dit is een mooie tijd voor ons, dus wie weet! Wij raakten aan de praat met 2 mensen in Hit Me TV shirts en deelden ervaringen. Toen het ter sprake kwam hoe lang wij Hit Me TV kenden schreeuwde Bow uit: “Jullie zijn ZIEK!”. Elisa was het hier geheel mee eens. Shanna legde nog uit hoe het kwam dat we dit tot in de details wisten. Bow was het hier mee eens maar vluchtte snel. Zullen we hem volgende week nog spreken? Stay Tuned.

“Ik zing én roggel jullie toe”

21-05-09 - Kyteman, WATT Rotterdam
22-05-09 – HIT ME TV, Atak Enschede
23-05-09 - Lucky Fonz III, Oosterpoort Groningen
24-05-09 - Boris, Oosterpoort Groningen

Nadat Shanna de dag voor Kyteman nog even Acda & de Munnik in het theater in Drachten had bekeken vergezeld door Nandi, met kippenvel eruit kwam en wéér (lees: ze had het al eens eerder gezien) had genoten van de grappen, grollen en mooie teksten was het donderdagmiddag tijd om vanuit Groningen te vertrekken richting Rotterdam.

Met een dramatische ochtend met niet eens als toppunt dat Shanna een stuk van haar voortand verloor tijdens het tanden poetsen ging zij toch met volle moed en een niet heel gebit de trein in naar Rotterdam. Wat was Shanna blij met de NS, alles verliep op railtjes! Zou het hele weekend zo verlopen?

Shanna & Elisa ontmoeten elkaar op het Centraal Station, nuttigen een milkshake, eten wat, drinken wat, lopen wat rond om uiteindelijk op tijd aan te komen bij de WATT waar de deuren bijna open gingen. Terwijl Shanna nog wat zeurt over haar tand én verkoudheid strijkt de tijd voorbij. Geen voorprogramma, dus daarom werd besloten dat ze maar een half uurtje later dan gepland beginnen. Kyteman en z’n HipHop Orkest. Maar hé, dat gaf echt helemaal niks, want wat was het géweldig!

Rappende mannen met veels te grote kleren, die op en af het podium gaan, om vervolgens op het einde met z’n allen nog even een half uurtje te jammen. Geweldig! Spierpijn van ‘de handjes in de lucht’ een heel nummer lang én beide handen hé! Vermoeiend, maar super! Op een gegeven moment staan er 20 of meer man op het podium en weet je niet meer waar je moet kijken. Het is allemaal mooi, iedereen doet enthousiast mee en voor je het weet is het afgelopen. We stonden weer buiten en het was weliswaar nog licht! Wow, een nieuwe ervaring en belevenis rijker.

Ja jeetje, dan ben je vroeg thuis, maar volgens mij hebben we het nog aardig laat gemaakt? In ieder geval, de volgende dag was het zover om de trein te pakken richting Enschede. Daar ontmoetten we Sanne die ons graag wou vergezellen bij het avondje Hit Me TV! En hé, weer reden de treinen zoals het moest. Hulde!

Met het mooie weer vertoefden wij nog even in de straten van Enschede en haalden herinneringen op aan onze vorige keer Enschede, toen we er kwamen voor De Staat. Onderweg vroegen er mensen in een busje ons nog de weg naar de Atak. Natuurlijk wisten we dat en Shanna liet dit weten door te zeggen: ‘Als dit gebouw er niet stond, dan kan je gewoon rechtdoor rijden en daar is het!’. Heel duidelijk.

 Terwijl Shanna nog even met een aanhangbord/paal op de foto gaat is het tijd om richting Atak’s z’n deuren te gaan. Hé zeg, er staan al mensen (2). De jassen worden bij de garderobe afgeleverd, Shanna snuift nog een aantal keer haar verkoudheid naar binnen terwijl Elisa nog een dansje doet en Sanne haar fototoestel test en voor je het weet begint daar Kensington. Die hebben we wel eens eerder als voorprogramma gezien bij The Wombats en laatst nog bij Hit Me TV. Ho, wacht even word daar door ons meegezongen? Het gaat haast vanzelf. Terwijl de zaal zich heeft gevuld met voor mijn gevoel 20mensen deinen wij mee op het ritme van Kensington.

Shanna poseert bij de uithangpaal

  Terwijl Kensington van het podium verdwijnt wachten wij met spanning maar vooral veel lol op Hit Me TV. Hoewel we ze toch al wel een aantal keer hebben gezien hebben we deze keer toch weer nieuwe dingen geleerd. Bow schijnt altijd ‘irritant vrolijk’ te zijn. Jaap springt graag op bars en zoekt het graag nog hogerop door op een stapel boxen te klimmen. Een foto van Frank, door Shanna gemaakt, komt in juni ergens in het 020-blaadje van Amsterdam. Thijs houd ons graag voor de gek door te zeggen dat HMTV mee kan doen met het EK/WK van curlen, maar Frank legt ons het fijne ervan uit. Een concert van Hit Me TV is eigenlijk nooit slecht. Na de laatste trein naar Groningen te hebben gemist en de laatste bus naar Sanne’s huis was Sanne’s vader zo aardig om ons op te halen met een.. busje (!) zodat wij niet 3 uur hoefden te lopen, wat we trouwens niet erg vonden, naar Sanne’s huis!

 

Jaap & Frank

 

Terwijl Sanne naast de wasmachine in slaap probeerde te vallen, namen Shanna & Elisa nog even de hele avond dunnetjes door. Wat uitte in een goede nachtrust voor de twee, want Shanna’s verkoudheid was spontaan genezen, maar minder voor die van Sanne die minder had geslapen en de volgende dag ook nog moest werken! Het arme kind!  Na een grondig afscheid fietstte Sanne naar haar werk terwijl Shanna & Elisa met de bus naar het station van Enschede gingen. Lekker rustig aan naar Groningen, want die avond was het alweer tijd voor Lucky Fonz III!

Helaas had de NS er niet zo’n in als ons. In Almelo werden we gedumpt door de trein, waar we verder moesten met de bus naar Wierden en daar wachten we nog een hele tijd. Gelukkig wel in de zon. Om vervolgens eindelijk onze reis verder te gaan richting Groningen om daar met een dikke 2 uur vertraging aan te komen. Gezellig. Wel mooi is dat we ons geld terug kunnen krijgen. 

Wachten op de trein ís vermoeiend

Die avond vergezeld Maya ons naar Lucky Fonz III (Ottoo) Met een goed gevulde maag van de ‘Lekkel Lekkel’ denderen wij de Oosterpoort binnen om de mooiste zitplaatsen te krijgen. Nog voordat de supportact begint, valt Lucky Fonz letterlijk de zaal binnen door half van het trappetje te vallen, maar ‘Dit hoort allemaal bij de show’ stelt hij ons gerust. Otto kondigt zelf even het voorprogramma aan om vervolgens ook ervan te genieten in de zaal. The Woodwards. Je zou toch denken dat hier een bandje zou staan met meerdere personen. Maar nee, gewoon 1 man met gitaar en 2 glazen whisky. Superstoer.

Daarna was het tijd voor Lucky Fonz III om te beginnen. Hij had een nieuw concept bedacht door eerst 3 kwartier te spelen, dan een pauze in te lassen en daarna nog eens 3 kwartier te spelen. Wat een concept! Dit keer had hij zijn orkest thuis gelaten, wat niet uitmaaktte want met of zonder het is en blijft mooi. Met de grootste grappen en grollen werkt Otto zijn hele setlist door, waar wij nog iets leerden. Terwijl hij bijna op zijn voorhoofd viel door te struikelen over zijn gitaarkoffer vertelde hij ons dat als je denkt; ‘Dit hoort vast niet bij de show!’ dat het dan juist wel bij de show hoorde. En als je denkt ‘Dit hoort allemaal bij de show!’ Dat het dan waarschijnlijk heel spontaan was. Fijn om te weten.  

Lucky Fonz III, in het donker, achter dé piano

 Na afloop werd er natuurlijk nog even gesingeerd. Alle cd’s allang in bezit, moest er maar een poster worden gekocht. Handtekening voor Elisa. Een creatieve uitspatting van Otto, met een diepere betekenis voor Shanna. Wie word daar nou  niet blij van? Het werd tijd om te vertrekken en deze avond af te sluiten met cocktails  in de stad! Lekker.

De volgende ochtend wakker wordend met Astro-TV, die ons nog een paar wijsheden voor de dag meebrengt, word er gediscussieerd over of we wel of niet naar Boris gaan. Die schijnt namelijk ook in de Oosterpoort te komen. ‘Wat staat erin het voorprogramma?’. Niemand schijnt het te weten, dan maar gewoon heen gaan!

Terwijl we Maya afzetten op het station, pakken wij nog een filmpje mee in de Pathé. Ché Part2! De film word ingeleid met een cubaanse dans. Hardstikke leuk, helaas waren we net te laat voor de Bacardi Mohito’s, maar gelukkig hadden we die de vorige avond ook al gehad. Na de film nog een flinke zoektocht naar een goede eetplek, maar zoek en gij zult vinden. Heerlijke wraps en bagel én smoothies! Hoi, dit is een plek om te onthouden.

Nadat onze maagjes waren gevuld, werd het tijd voor Boris. Snel nog een kaartje kopen en in de zaal was het nog aardig rustig. Het voorprogramma, waar de naam ons van is ongeschoten, was leuk. Boris was leuk. Het publiek was nog leuker en na afloop was er ook nog een signeersessie. Leuk. Boris is leuk, maar laten we het maar bij 1 x houden in tegenstelling tot andere bandjes.

The Girl, The Girl, The Girl

05-05-09 - HIT ME TV – Den Haag | Javier Guzman – Groningen | The Wombats – Groningen

Je zou bijna denken dat Shanna dit blog alleen had gemaakt. Het kan nog steeds, misschien is dit wel Shanna die doet alsof ze Elisa is.
Nee… ik zal jullie uit de dromenwereld halen, Elisa bestaat echt en kan ook nog eens een blog schrijven! Hoera!

Hoera Hoera! Maar Shanna is zo egoistisch om nog 2 dingen te willen toevoegen aan dit al geweldige verhaal! Misschien merken jullie het, misschien niet. We Shall See.

Gisteren was het 5 mei, en dus: Bevrijdingsdag.
Al weken geleden hadden we het gepland, eerst Hit Me TV bezoeken op het Spuiplein in Den Haag, daarna naar Groningen voor Javier Guzman en dan als laatste nog even proberen The Wombats te spotten.

Om half 2 haalde ik Shanna en Maya (die voor deze drukke dag was mee gekomen) van het station in Den Haag, we hadden nog genoeg tijd maar toch liepen we met een flink tempo naar het Spuiplein. Voor Hit Me TV mochten we toch niet te laat aankomen? Toen we aankwamen was VanVelzen, die we allemaal natuurlijk supergoed vinden *hoestje* nog druk aan het spelen. Van een afstandje keken we toe hoe deze grote, kleine, man het publiek en zijn instrumenten bespeelde.

Terwijl we gezellig mee deden met VanVelzen zagen we ineens een bekend gezicht tussen het publiek. Het was Thijs (van Hit Me TV, natuurlijk)!
Thijs kwam even naar ons toe om een gezellig gesprekje te houden over de band van VanVelzen. Daarna moest meneer snel weer backstage! Thijs was nog maar net weg of het volgende bekende gezicht diende zich aan! Jaap! We vroegen Jaap of hij er al een beetje zin in had, waarop hij antwoorde: ‘Ik moet er nog even een beetje inkomen!’ . En ook deze jongeman vertrok backstage.

 

Na nog even naar Bow gezwaaid te hebben en Frank gezien te hebben was het dan eindelijk tijd voor Hit Me TV om op te bouwen en te beginnen met spelen. Wij, echte fans, of nee: bewonderaars, stonden natuurlijk weer vooraan. Op een gegeven moment besloot Jaap dat hij ook graag de natte regendruppels op zijn bol wilde voelen en sprong van het podium af. Meneer begon te zingen en te doen, toen hij zich opeens bedacht dat het ook de bedoeling was om weer OP het podium te komen. Geen trappetje te bekennen. Wat nu? SPRINGEN! Natuurlijk!  Van de dranghekken naar het podium waagde hij de sprong en daarachter aan volgde nog een mooie buikslide. Vies T-Shirt, maar zo is het leven van ‘n Rockster.
Het was weer een geniaal concert, vol mooie grappen, nog meer leuke acties en… mooie mannen!

Buikslidende Jaap @ 5 Mei Festival, Den Haag. ©Maya

Helaas was het te snel weer afgelopen, na nog even naar Thijs gezwaaid te hebben gingen we snel naar de trein, we mochten niet te laat komen voor Guzman.

Voor mensen die Guzman niet kennen… waar hebben jullie gezeten?  Hoe meer shows hij doet, hoe beter de grappen worden, en als je het niet gelooft, kijk maar naar de ogen van Shanna nadat hij een grap over duiven had gemaakt. Betraand waren ze, en niet een klein beetje, een heel groot beetje! Shanna vertelde mij net nog dat ze bang was nooit meer normaal te kunnen kijken, gelukkig is alles opgedroogd en kan ze nu weer scherp naar al het mannelijk schoon om haar heen kijken! Thumbs up!
En nu we het toch over duimen hebben. Mocht je ooit Guzman zien. Let eens op zijn handen en dan vooral zijn duimen. Wat maakt ie er toch een leuke gebaren mee! Dit gebaar zal zeker oversluipen in ons dagelijks non-verbale taal gebruik.

Toen we Guzman z’n telefoonnummer hadden opgeslagen in Shanna’s mobiel was het tijd om te proberen mee te dansen op The Wombats. Het was al de hele dag aan het regenen dus we zagen het niet al te vrolijk in. En we hadden gelijk. We waren nog niet op het terrein of sokken waren nat en broeken waren vies.
Maar dapper als we waren (en zijn) gingen we gewoon vrolijk door. Waar hebben we anders onze cape en superkrachten voor?  Het was iets te druk om vooraan te staan dus namen we genoegen met ergens achteraan in het hoekje. Het was even vervelend in de regen, maar na het horen van de bekende nummers als ‘Let’s dance to Joy division’ en ‘Lost in the Post’ kon er toch nog een dansje af.Met doorweekte jassen, tassen en sokken gingen we net voor het laatste nummer weer naar huis toe. Eenmaal thuis gingen de natte kleren uit, de koude pj’s aan en doken we al snel ons bedje in.

Wat een heerlijk dagje!

Wat is zo'n dagje toch fijn!

———-

Mag ik hierbij nog even vermelden dat Shanna dit keer even geen zin had om al haar fotospullen mee te sjouwen en gewoon wou genieten, waardoor Maya nu met de zware taak zat opgescheept om het hele gebeuren vast te leggen.
Mogen wij een applaus voor onze allerliefste Maya? Alle Foto Credits zijn bij deze voor haar! ©

 

 

Tip: ‘Doe Het Niet’

Vandaag is de dag dat Shanna, mede vergezeld door Maya in totaal 6 uur in de trein zit.
Waarschijnlijk wel 1e klas, op de heen weg. Luxe! Maar op de terugweg hebben wij de luxe dat Elisa ons vergezeld! Wat wil een mens nog meer.

Maar waarom?
We hebben een drukke agenda vandaag! Waarvan we kunnen uitrusten in de trein. Maya en Shanna vertrekken om 10:44 uit Groningen om als eerste naar 1 van ons meest geliefde bandjes: Hit Me TV te kijken in Den Haag. Daarna sprinten we met z’n allen naar de trein om weer de reis terug naar Groningen te maken voor grappenmaker: Javier Guzman. Waarna we daarna Maya aan de armen optrekken en vliegen naar het bevrijdingsfestival in Groningen om nog wat mee te krijgen van The Wombats en het feestgedruis daar.

Zoals Lucky Fonz III een tip gaf bij het nummer ‘Leave Your Body’, kunnen wij nu dezelfde tip geven. ‘Doe het niet!’.
Alleen als je Elisa, Shanna en in dit geval ook Maya heet, kan je waarschijnlijk dit drukke schema aan!

We hebben er zin in! Aankleden en vliegen maar!

Ik wil je opvouwen en in me broekzak doen.

29-04-09 – Koninginnenach, Den Haag – Lucky Fonz III

Terwijl Elisa druk aan het werk was bij de Pathé, nam Shanna een bijna 3 uur durende reis op zich om in Den Haag te komen. (Nou klinkt dit heel lang en verschrikkelijk, maar we zijn beiden niet anders gewend. Deze reis word minimaal 1x per maand wel gemaakt door 1 van ons beide).

Half 7 was de afgesproken tijd. Iets na half 7 stond Shanna braaf bij de Pathé, die tot haar grote verbazing al helemaal dicht was. Geen Elisa. Wél Elisa’s mama, die ons vergezelde bij deze gelegenheid! Het bleek dat Elisa zat ‘opgesloten’ in de Pathé en er pas rond 7 uur uit mocht. Geen paniek, wat we graag wouden zien begon toch pas om 21:15.

Eerst even polsbandjes ophalen bij Theater aan ’T Spui . Dan hadden we die vast voor later op de avond. Ze waren mooi knalroze. Superhip.
Nu hadden we nog wel een dik uur om ons te vermaken. Eens even kijken waar al het lawaai vandaan. Daar stond een bandje! A Brand. Dat kwam ons bekend voor van Eurosonic! Ze speelden daar echt 5 x ofzo, maar we hebben het allemaal gemist! Nu konden we het eindelijk eens zien.

A Brand, niemand die helemaal vooraan bij de hekken durfde te staan. Misschien in totaal 6 waaghaalzen die het aandurfden. Wij bleven op een veilige afstand kijken en luisteren. Al snel werd de ruimte tussen ons en de hekken in beslag genomen door 2 mannen die totaal van de wereld waren. Waarschijnlijke oorzaak: Bier. Ze maakten supermooie dansjes en wilden graag aandacht. Gelukkig offerde een meisje zich op, die de ‘dansende’ mannen maar bleef filmen op haar mobiel. Wij snappen er de lol niet van, maar het kan ook aan ons liggen. A Brand, wij vonden het wel vermakelijk en uit de liedjes blijkt dat het erg slimme mannen zijn. Ze kunnen tot 30 tellen.

Inmiddels werd het wel tijd om met ons polsbandje kaartjes op te halen voor Lucky Fonz III. Dé man voor wie we eigenlijk kwamen. Een half uur van tevoren konden we kaartjes halen en natuurlijk wouden we de beste plekken dus we waren de eerste die kaartjes kregen. Bij de ingang bleek niemand zo gek te zijn om een half uur te wachten, wij wel. We maakten een leuk praatje met het meisje dat ons binnen mocht laten en toen het eindelijk zo ver was, hadden we de mooiste plekken. Zitplekken. Helemaal vooraan, in het midden.

Lucky Fonz III @ Koninginnenach 2009

 

Lucky Fonz III werd aangekondigt en hij begon met z’n mooie liedjes, begeleid op piano of gitaar. Na een aantal vroeg Lucky Fonz, Shanna op het podium. Shanna’s reactie: ‘Ik?’. Ja, Shanna, jij. Verward kwam Shanna van haar stoel het podium op. 
‘Moet je eens kijken op mijn microfoonstandaard’
*kijkt* ‘Oh!’
“Kan je vertellen wat het is?”
“Een miertje!’
“Jij ziet het ook! Een mier!”
“mierTJE!’

Na deze geweldig ervaring kwam er ook nog een orkest Lucky Fonz vergezellen, wat het helemaal afmaakte! Kippenvel bij het liedje ‘My Daughter’ door de toevoeging van de strijkers. En ‘Drop of Water’ was altijd al een geweldig liedje, maar met de violen, cello en bass werd het echt briljant. Wat was het genieten! Gelukkig mochten we nog een keer!

Jawel, om 00:00 trad Lucky Fonz III nog een keer op en natuurlijk moesten we daar ook weer bij zijn. In die tijd er tussen verorberden we nog een zakje patat en zagen we Dio, met z’n ‘Tijdmachine’ waar die nog voor moet sparen. Uiteindelijk werd het weer tijd om richting theater ‘T Spui te gaan voor Lucky Fonz.

Meneer herkende ons van de vorige set, en dat deed hem goed en hij kon ons ook mededelen dat de setlist nu anders was. Dus dat was ook leuk voor ons. We hoorden een paar andere liedjes dan vorige keer, maar niet alles was anders hoor! Dat maakte het zeker niet minder leuk of aantrekkelijk. Het was weer genieten en nu werd er ook iemand op het podium gevraagd om mee te zingen met ‘Poor Carolina’. Deze man ‘kenden’ wij. Hij melde ons voordat het concert begon dat het een feit was dat vaak jonge meiden vooraan staan bij concerten.  Dankje voor deze nuttige informatie.

Zoals Lucky Fonz ook bij zijn eerste set deed sloot hij weer af met ‘Ik heb een meisje‘. Superleuk Nederlands nummer en je hoort altijd mensen in de lach schieten door de briljante tekst.
Je hoort trouwens vaker mensen in de lach schieten, including ons, want wat is hij toch een grappenmaker. We houden ervan!

Na afloop scoorden we nog even met onze superkrachten een cd met handtekening en melden we hem dat we hem de 23ste weer zien, maar dan in Groningen. We kunnen niet wachten!

Should We Be Doing This

Zo!

Wij hebben een blog! En wat voor 1. Wij zijn er om de dag te redden!

Dit plaatje word mede mogelijk gemaakt door Elisa!

Ja, wij kunnen jullie, onszelf en de rest verblijden met verhalen over wat wij allemaal beleven.
En dat is veel! Kijk maar bij Feel Like Flying.

Nou, verder is dit berichtje even zodat er wat staat. Anders is het zo kaal!